armeński

Rzeźbiona brama Sahakyana nie tylko odrestaurowała dawny mieszczański pałac Yeghiazaryanów, znacjonalizowany w 1923 roku, lecz także, nadając mu wyraźnie narodowy i historyczny system symboli, wpisała go z perspektywy czasu w dwie złote epoki Armenii: średniowiecze ormiańskie i erywańską belle époque

Jednym z najważniejszych obiektów ekspozycji jest piękna, ośmiopromienna gwiaździsta płytka ceramiczna przedstawiająca mężczyznę i kobietę siedzących po obu stronach cyprysu, podczas gdy po jej krawędzi biegnie inskrypcja perska

Spośród pięciu kościołów klasztoru Khtzkonk, wznoszonego między VII a XIII wiekiem, cztery zostały wysadzone przez armię turecką w latach pięćdziesiątych XX wieku. Tylko ostatni zachował się do dziś w głębokim kanionie rzeki Tekor i jest poświęcony św. Sarkisowi

Kosmopolityczni Artsruni — zaznajomieni z kulturą ormiańską, gruzińską, mongolską i katolicką — przyjęli najnowszy nurt ikonograficzny sztuki zachodnio-katolickiej, która wówczas stanowiła elitarny język artystyczny zarówno dworu ormiańskiego w Cylicji, jak i dworu chana mongolskiego

Polityka Paszyniana zasadniczo zakłada, że Armenia powinna odejść od logiki rewizjonistycznej, zaakceptować istniejące granice i budować pokój poprzez integrację gospodarczą, a nie konflikt. Byłoby to fundamentalne zerwanie z całą postsowiecką logiką polityczną Kaukazu

Choć kamień sprawia wrażenie symetrycznego, analizy cyfrowe wykazały, że wśród drobnych motywów ornamentacyjnych nie ma dwóch identycznych. Poghos zaprojektował każdy centymetr kwadratowy indywidualnie

U samej podstawy centralnego krzyża znajdują się dwa dyski wypełnione skomplikowanymi ornamentami geometrycznymi. Symbolizują one wszechświat, ciągłość oraz ziemię, z której wyrasta drzewo zbawienia

Na większości ormiańskich kamieni krzyżowych kula ta zastępuje czaszkę Adama, zmywając wszelki ślad śmierci poprzez obietnicę odrodzenia i zmartwychwstania daną przez Boga

Gdy droga prowadząca do klasztoru Odzun wspina się z kanionu rzeki Debed na płaskowyż, przy drodze stoi masywny, lekko pochylony chaczkar, zwrócony plecami do kanionu, a frontem do drogi

Armenia nie jest zwykłym celem podróży. To raczej opowieść, która odsłania się powoli, a gdy człowiek dociera do jej końca, ma poczucie, że poznał nie tylko kraj, ale także odrobinę samego siebie

W tym wpisie analizuję złożoną ikonografię jednego z wybitnych zabytků złotego wieku sztuki ormiańskiej XII–XIII wieku, w którym splatają się wyrafinowana ormiańska myśl teologiczna, motywy przedchrześcijańskie oraz wpływy sztuki perskiej

Na Kaukazie są miejsca, gdzie nie tylko wierni się ukrywają — sam Stalin woli pozostawać z dala od ciekawskich spojrzeń

Wielojęzyczne napisy mówią to samo — po grecku, ormiańsku, po osmańsku pisanym alfabetem arabskim i po francusku: to był kiedyś sklep Hâji Âgiâha, który sprzedawał grzebienie z bursztynu i zapewne inne kosztowne wyroby z bursztynu

Antoine Sevruguin wykonał prawie siedem tysięcy fotografii mieszkańców Persji pod koniec XIX wieku—Persów, Turków, Kurdów i plemion górskich